جایی برای بودن

نشد، هركاري كردم نشد

sfo — Thu, 24 Dec 2009 21:25:18 GMT

محرم‌ها احساس مي‌كنم همه يك‌جور آزادند، يعني اگر در همه مناسبت‌ها بايد طبق رسم و رسوم با او ارتباط برقرار كرد، اما حسين(ع) و پدیده عاشورايش اين‌قدر المان‌هاي متنوع دارد كه هركس به فراخور خودش، با دل و رسم خودش، با انديشه و فكرش، هرجور كه بتواند و بخواهد مي‌تواند با او هم‌راه شود و شرطش هم همين خواستن است
بعضي‌ها با روضه رفتن و گريه برايش، افرادي با تفكر در او و رفتارش، مردماني با خورش قيمه‌هاي شب‌هايش، ديگراني با برپاكردن مجلس و هيئت، بعضي با سينه و زنجيرزدن در مصيبت‌هايش، بعضي هم با ريمل و خط چشم مشكي برايش
براستي كه سفينه نجات‌ست و ناخدايش همه را سوار مي‌كند به شرط اينكه بخواهي سوار شوي

●●●

گفتي هركي بياد كربلا
دلش آروم ميشه
نگفتي هركي بياد دربه‌در ميشه

گفتم كربلا ميام
مي‌شم اوني كه خواستي
نشد، نشد؛ هركاري كردم نشد

گفتم كربلا ميام
اوني ميشم كه تو گفتي
نشد، نشد

گفتم كربلا ميام
دلم را فقط ميدم به آقام
نشد، نشد

گفتم كربلا ميام
دلمو گره مي‌زنم به شش گوشش و ميرم
خودم كه اومدم هيچي، دلمو كندم و اوردم

تا نديده بودم مي‌گفتم نديدم
دلم خوشه يه روز مي‌بينمت و آدم ميشم
نشد، نشد؛ هركاري كردم نشد

نوحه حميد عليمي ... بگذاريد به‌جاي دعاي قافله

براي شدن اين نشد‌ها، فقط اميدم به يك شب جمعه است كه بار قبل توفيق‌اش نشد

●●●

هميشه محرم‌ها شب‌ اولش براي‌مان مي‌خوانند كه
« مي‌دانی حر، فرمانده سپاه يزيد بود و فقط يك نگاه امام از كجا به كجا آوردش؟ »
اما چقدر كم تذكارمان مي‌دهند كه
شمر بن ذي‌الجوشن، جنگ صفين در جبهه علي(ع)، كنار حسين‌بن‌علي عليه معاويه جنگيده بود!
چقدر ساده مي‌شود خوب بود و نبود ...

● پي‌نوشت
اين چند خط را براي هشتمين مراسم هيأت وبلاگي سبو نوشتم، عادت نداشتم براي هيأت‌مان آزاد بنويسم، هرجور شده بود خودم را مقيد مي‌دانستم به نوشتن در محورهاي اصلي هيأت، اين‌بار هم اين‌قدر خاطره‌هاي شيرين كربلا در مغزم رژه مي‌رفت، اينقدر ايده براي بحث و سخنراني و حرف بود اما، اما اين حال و هواي آزاد زيستي محرم نمي‌گذارد و نگذاشت.
ميان‌دار خوش‌سليقه‌ اين‌بار هيأت هرشب اين دهه بروز شد و مي‌شود؛ اين‌قدر پذيرايي‌هايش مي‌چسبد كه نگو؛ از دست مي‌دهيد اگر سر نزنيدش

و.ف.ا...

sfo — Fri, 11 Dec 2009 08:54:18 GMT

پرسيد
مي‌دوني تفاوت قلب دخترها و پسرها چيه؟
گفتم نه، چيه!؟

گفت
قلب پسرها عين پاركينگي مي‌مونه كه
هيچ‌وقت تابلوي ظرفيت تكميل دم درش نمي‌زنه
اما قلب دخترها مثل فرودگاهيه كه
مدت موندن يك هواپيما در اون
بستگي به فرود هواپيماي بعدي داره

گفتم
خصوصا اينكه هواپيماي بعدي ايرباسA380 يا بوئينگ777 تپل‌مپل باشه!
اون‌وقت چقدر راحت برج مراقب‌اش دستور پرواز مي‌دهد، به پيوست‌اش هم كلي دليل و بهانه

فقط مي‌خواهم نگاهت كنم

sfo — Mon, 30 Nov 2009 17:30:03 GMT

هميشه عاشق اين بوده‌ام كه با تو حرف بزنم
عادت هم دارم، راه بروم و حرف بزنم
دوستانم شاكي‌اند از اين قدم‌هاي تند تند و كلام‌هاي بي‌سروته
اما تو هيچ‌وقت نمي‌گويي نگو
گوش مي‌كني / گوش نمي‌كني / حرف مي‌زني / محل نمي‌گذاري

گاهي اصلا مهم نيست كه گوش نكني
فقط گفتنش مهم است
و ِرو ِرُ تند-تند مي‌گويم
گاهي مكث مي‌كنم ببينم خبري نشد كه
دوباره شروع مي‌كنم، مهم گفتنش است

گاهي برايم مهم است كه گوش كني
حرف‌هايم نمي‌آيد
از آن ته‌توهاي دل كه مي‌خواهد برآيد
وقتي مي‌رسد به توك زبانم، ادا نمي‌شود
نمي‌دانم سببش شرم است و حيا
خجالتي بودن‌ست و ترس از بي‌ادبي
يا لكنت هميشگي
اما اينقدر برايم مهم است كه گوشم كني كه نگو

گاهي اصلا گوش كردن و نكردنت برايم مهم نيست
فقط مي‌خواهم نگاهت كنم
آن‌جاهايي كه بوي تو را مي‌دهد، رنگ تو را دارد
كف زمين آن‌گاه كه باران مي‌بارد
آدم‌هايي كه خلق كرده‌اي وقتي در هم مي‌لولند
قمري كه مي‌چرخد دور زمين آن‌گاه كه ميانه ماه است
گاهي هم صحن و بارگاه عزيزت
عزيزم
امام رئوف‌ام

اين‌بار مي‌آيم تا تشكر كنم
تا بگويم راضي‌ام
نه
هرگز اين‌بار خواسته‌هاي سه‌گانه هميشگي‌ام را تكرار نمي‌كنم
نه اينكه از اصرارش خسته باشم
نه اينكه اميدي به برآورده شدنش نداشته باشم
نه اينكه پررويي‌ام را كنار گذاشته باشم
فقط مي‌خواهم بيايم از تو تشكر كنم
و نگاهت كنم
فقط همين

●●●

پي‌نوشت:

● مدام دارد حرف‌هايش در مغزم رژه مي‌رود
« همه چیز را به خودش سپردم...هم چیز را
فقط خواستم من را هم راضی کند... »

● گرچه چند ماهي مي‌شد مريض بود اما به‌شدت غافل‌گيركننده بود و سخت
    خواهر دوست شفيق و هم‌سر دوست رفيقي
    خيلي زود به جوار پدر شهيدش رفت
    او كه آمرزش نمي‌خواهد اما فاتحه‌اي بخوانيد ثواب دارد

خود داني ...

sfo — Sun, 22 Nov 2009 20:29:18 GMT

دارم فكر مي‌كنم تو كجايي؟
ببخشيد شما را تو خطاب مي‌كنم! اصلا مي‌خواهم بدانم هستي يا نه؛
خودي نشان بده! نشسته‌اي آن بالا كه چه؟
تماشا مي‌كني اين همه مخلوق را كه گل ِهم مي‌لوند و نمي‌دانند چه‌كار مي‌كنند؟
آخرش هم مي‌خواهي همه را تك‌تك توبيخ كني و با عدالت‌ات پدرشان را درآوري؟
اين غلط بود، آن اشتباه بود، فلان حرام بود، بهمان كراهت داشت و ...

url اش را خودت نشان می‌دهي، فيلترشكن‌اش را هم
بعدترش خودت گودر را آوردي و feed را هم
دخترك زيباروي را خودت كنار خيابان تنها گذاشتي، 206خالي زير پا را هم
اينترنت‌اكسپلورر را خودت آفريدي، delete temporary internet file را هم
گوگل‌كروم را جديد آوردي، incognito page را هم
حريم خصوصي را خودت تعريف كردي، سي‌دي و بلوتوث را هم

بازهم رديف كنم ليست اتهاماتت را، ببخشيد! كيفرخواست مخلوقات‌ات را !؟
بعد هم، همه را رديف كني در صف جهنمت و منتظر باشي تك‌تك التماس كنند و شفيع بياورند برايت
تو هم بخشندگي و بزرگواري‌ات را چماق كني و بكوبي بر سرشان و با كلي منت راهشان دهي به بهشت برين؛ البته بعد اينكه كلي مزه چوب نيم‌سوخته و قير داغ را چشيدند

اما اينك خدايا !
اين منم كه در پيش‌گاهت ايستاده‌ام، سر به زير، روي سياه و چشم گريان
از عمرم چندي گذشته و چنديش باقي، ولي...
نه وسیله تبرئه جویى دارم که پوزش طلبم
نه نیرویى که یارى جویم
و نه حجت و برهانى که بدان چنگ زنم
هذيان‌هايم را هم روي وبلاگ‌ام نوشتم تا جايي باشد براي بودن!

مي‌خواهي انكار كنم كه تخطي خالق كرده‌ام؟
دهانم تمام دروغ‌ها و تهمت‌هاي گفته‌ام را وا مي‌گويد
دست‌ام تمام لمس‌هاي كرده و Enterهاي زده‌اش را عيان مي‌كند
پاهايم همه جاهايي كه رفته است را شرح مي‌دهد
و قلبم تمام كساني را كه بجاي خالق‌اش در خود جاي داده، جار مي‌زند

و من به حكم عدالت تو قطعا هلاك‌ام
قطعا
و حالا تو مي‌ماني و بنده‌اي كه بنده نبود
خود داني ...

●●●

دل‌نگاشتي بود بر فرازهاي مياني دعاي عرفه
فَها اَنـَا ذا یا اِلـهى بَیْنَ یَدَیْکَ یا سَیِّدى
خاضِعٌ ذَلیلٌ حَصیرٌ حَقیرٌ لا ذُو بَرآئَةٍ فَاَعْتَذِرَُ وَلا ذُو قُوَّةٍ فَاَنْتَصِرَُ
وَلا حُجَّةٍ فَاَحْتَجَُّ بِها وَلا قائِلٌ لَمْ اَجْتَرِحْ وَلَمْ اَعْمَلْ سُوَّءاً وَما عَسَى الْجُحُودَ وَلَوْ جَحَدْتُ یا مَوْلاىَ یَنْفَعُنى کَیْفَ
وَاَنّى ذلِکَ وَجَوارِحى کُلُّها شاهِدَةٌ عَلَىَّ بِما قَدْ عَمِلْتُ وَعَلِمْتُ یَقیناً غَیْرَ ذى شَکٍّ
اَنَّکَ سآئِلى مِنْ عَظایِمِ الاُْمُورِ وَاَنَّکَ الْحَکَمُ الْعَدْلُ الَّذى لا تَجُورُ وَعَدْلُکَ مُهْلِکى وَمِنْ کُلِّ عَدْلِکَ مَهْرَبى
فَاِنْ تُعَذِّبْنى یا اِلـه فَبِذُنُوبى بَعْدَ حُجَّتِکَ عَلَىَّ وَاِنْ تَعْفُ عَنّى فَبِحِلْمِکَ وَجُودِکَ وَکـَرَمـِکَ
از هفتمين مراسم هيأت وبلاگي سبو
« یک جرعه آسمان »
به ميان‌داري « عطش شکن »

حديث هجرت :: من يك زن هستم با كمال افتخار :: عطش شكن :: براي خاطر آيه‌ها :: گیومه :: نقش :: خيبرشكن :: قاصدک بارون :: آب و آتش :: مسیر :: حوریب :: آچار فرانسه :: نفسانیات یک من :: اين راه بي‌نهايت :: پنج دری :: خلوت دل خاص :: حبیب و محبوب :: سودای دل :: آسمان آبی :: آغاز در نهایت :: هیچ و کوچ :: نجواي من :: سواد قريه :: خيس باران :: نشر قائم :: صداي روزگار :: خاكستر گل‌ها :: براي شادي :: سوخته جان :: چتر نجات :: يادداشت هاي يك بنده خدا :: نون اول نامه :: برای خدا و مهربانی‌هایش :: شب يلدا :: هل شدم :: تسنیم :: رواق منظر چشم من :: یک لیوان انار :: المینا :: تذكره :: تا رسيدن :: یک بشقاب روان‌شناسي با سس سياست :: نیمچه دیلماج :: برای خاطر آیه‌ها

مرخص‌ـــی ...

sfo — Wed, 18 Nov 2009 20:34:18 GMT

دو سه روزه ميشه كه رفته
بزودي داره ميشه يه هفته

به خودم ميگم ولش كن، بابا
تازه شدي راحت
هميشه اول سخته
بزودي ميشه واست عادت

دو سه روز ميشه كه رفتي
موندم اينجا تنها
حتما خيال ميكني سخته
اينو بدون اما

بدون تو همچين هم سخت نيست
تازه مي‌كشم نفسي

وضع روحي‌ام هم خيلي خوبه
دكترم ميگه
م
ر
خ
ص
ي

ما، شمس ‌العماره و تعارضات ما

sfo — Fri, 13 Nov 2009 16:29:18 GMT

شمش‌العماره، ساخته « سامان مقدم » شايد پرطرف‌دارترين سريال فعلي شبانه سيما و البته پرنقدترين سريال باشد. سريالي كه انتقادهاي تند رجانيوز و الف را در پي داشت، اينكه حيا حلقه گمشده اين سريال است، ترويج اشرافي‌گري مي‌كند، گسترش فمينيست است و قس علي هذه...
تا جايي كه شبكه۲ مجبور شد قبل از پايان سريال
(درست مشابه سريال خوش‌ساخت و تابوشكن «ساعت شني»)
بحث‌ و تحليل روان‌شناسي پيرامون‌اش بگذارد، گرچه گويا كارشناسان آن برنامه تقلبي درآمدند! +

●●●

مهم‌ترين ويژگي‌اي كه به نظر اين سريال را از تمامي سريال‌هاي امروزي كه با محوريت ازدواج دوتا جوان، مهريه، مسكن، شغل و نهايتا مشكلات در راه ازدواج ساخته مي‌شود، متمايز مي‌كند، دست گذاشتن روي بحث مهم و حياتي انتخاب است و در واقع مراسم خواستگاري؛ مراسمي كه امروزه كم‌كم دارد از فرهنگ جديد ازدواج‌هاي جوانان رخت برمي‌بندد يا تبديل به يك سنت فرماليته مي‌شود.

به جرئت مي‌توان گفت كه سريال‌هايي كه تابحال به مقوله ازدواج پرداخته‌اند از مراسم خواستگاري به سرعت رد شده‌اند؛ در بعضي طرفين همديگر را در دانشگاه يا محيط ديگري پسنديده‌اند و خواستگاري خاصي صورت نمي‌گيرد ( مشابه آن‌چه براي شريفه-اميد در همين سريال اتفاق مي‌افتد) و در بعضي آن‌قدر مراسم لوث و لوده نشان داده مي‌شود كه گويا تنها بحث بر سر ميزان مهريه است يا خواهر شوهربازي (مثل ۳ريال فخيمه دل‌نوازان).

اما آنچه شمس‌العماره را علي‌رغم تمام مشكلات فني (مانند حركت كم دوربين، شات‌هاي كم تحرك، محيط تكراري ساختمان، ديالوگ‌هاي بعضا تكراري، ... ) و محتوايي (تجمل خانواده، آگرانديسمان كردن يك صفت در هر فرد، عدم توجه كافي با ملاك‌هاي ديني در انتخاب، زندگي فانتزي، ...) خاص مي‌كند، دست گذاشتن روي نحوه انتخاب دختر-پسر و تحليل شخصيت خواستگاران است.

در كنار اين پارامتر اصلي، شكور-دريا ، پري-هرمز ، زيور-رحمت ، شريفه-اميد ، فرخ-عمه خانوم تمامي المان‌ها و حواشي داستان‌اند براي ايجاد جذابيت، جلب نظر مخاطب و ايجاد داستان و كشش لازم سريالي.
بازي‌ فوق‌العاده و متفاوت رويا تيموريان، فرهاد آئيش، مرجانه گلچين و حتي مسعود رايگان هم به جذابيت و جاگيرشدن سريال در بين مردم كمك كرده است
و البته چهره و بازي جذاب و دوست‌داشتني « هانيه توسلي » كه ديگر جاي خود دارد!

●●●

شاهرخ (سروش صحت) از كمبود اعتماد به نفس رنج مي‌برد، براي پوشاندن اين عيب زياد شوخي مي‌كند اما راحت تمام خواسته‌هاي طرف مقابل را مي‌پذيرد؛ طبق نظر آدلر، عقده حقارت (inferior complex) دارد.

مهران (نيما شاهرخ‌شاهي) وابسته بيش از حد به مادر است، متعاقب از دست‌دادن مادرش براي سرپوش گذاشتن به اين خصلت، غرق در كار مي‌شود؛ طبق نظر بالبي دلبسته ناايمن است و در اثر مرگ مادر از مکانيسم هاي دفاعي جبران استفاده مي‌کند، طبق نظر فرويد البته از خود بيگانه (الينه) هم هست.

بهروز (كامران تفتي) از دوستان و هم‌بازي‌هاي بچگي، امروز لوطي و کار راه بينداز است، مسؤوليت‌پذير (responsible) است و به رفقا و دوستان‌اش بسيار بها مي‌دهد، داراي هويت جنسي مرد مردانه (masculine male gender role) است.

پيمان (نيما بانكي) در ظاهر پرنشاط و تنوع‌طلب است اما بيشتر شخصيتي نامشخص و تکانشي دارد، هيجان‌طلب است و بي‌ثبات.

پرهام (علي قربان‌زاده) به لحاظ باليني مشکل خاصي ندارد ولي با مشکلات معمول آدم‌هاي جوامع صنعتي درگير است علاوه بر اينكه خودساخته است و البته تنها.

فرهاد (كورش تهامي) بيشتر براي تجانس وضعيت جسمي‌اش با عمه‌خانوم انتخاب شده است، دست‌وپنجه با بيماري نرم مي‌كند و اميد دارد، به مرگ و خدا و عرض زندگي بيشتر نگاه مي‌كند.

به‌نظر مي‌رسد مشكلي كه در نگاه‌هاي متفاوت، خصوصا انتقادهايي كه از زاويه نگاه ديني به سريال وجود دارد، ناشي از تعارضات علمي‌-ديني‌ست كه هنوز نتوانسته‌ايم حل كنيم، ما هم‌چنان نتوانسته‌ايم ديدگاه‌هاي ديني را با برداشت‌هاي روان‌شناختانه غربي تلفيق كنيم و به نتيجه‌اي بومي برسيم و اين مسأله خصوصا در بحث ازدواج و شناخت ابعاد شخصيتي طرفين و نهايتا انتخاب به روشني نمايان است. جايي كه از هيچ‌كدام ( دين و علم ) نمي‌توانيم كوتاه بياييم.

●●●

پي‌نوشت

● هم‌سفر شدن در قطارهاي رضاخاني كه هنوز كار مي‌كنند! با يك دوست روان‌شناس، اين حسن را دارد كه حداقل چهارتا لغت كت‌وكلفت ياد مي‌گيري و مي‌فهمي كه جامعه‌شناسي و روان‌شناسي چقدر جذاب‌اند و البته از همه والاتر ارتباطات!

● در اين نوشتار اصلا هدف‌ام نقد سريال شمس‌العماره نبود چرا كه نكات منفي و مثبت زيادي دارد، من فقط خواستم بحث روي خواستگاري و شناخت خواستگار را تحسين كنم، دقيقا در جواب آناني كه مي‌گويند اين سريال ترويج بي‌حيايي است بگويم بهترين شيوه شناخت را معرفي مي‌كند، گفتگوي طرفين در محيط خانوادگي،
حرف‌زدن، آن‌چه همه‌ي ما امروزه از كمبودش زجر مي‌كشيم

● خواهشا شمس العماره را با شاهكار هرشبي شبكه۳ « دل‌نوازان » مقايسه نكنيد، براي من دقيقا مثل قياس اخراجي‌هاست با مثلا « درباره الي » يا « وقتي همه خوابيم »

● تيتراژ شنيدني اول و آخر سريال را به حسن‌هايش بيافزاييد؛ دوست داشتيد از اين‌جا بشنويد + و +

بـوك فرنـد !

sfo — Sun, 08 Nov 2009 20:29:18 GMT

دارم فكر مي‌كنم وقتي هفته كتاب از ۱۸تا۲۵ آبان است، چرا بزرگ‌ترين رويداد كتابي كشور در ارديبهشت‌ماه اتفاق مي‌افتد!؟

مي‌دانستيد در ايران ۵۰برابر ايالت‌متحده كتاب عنوان اول، چاپ مي‌شود!
آماري كه يونسكو ارائه مي‌دهد براي نسبت كتاب‌فروش به ناشر ۸به۱ است، يعني يك ناشر در برابر هشت كتاب‌فروش و اين نسبت در ايران ۳‌ است تازه برعكس!
وقتي معناي آمار را درك مي‌كني كه بداني سرانه مطالعه ما ايراني‌ها ۲دقيقه در روز است، درحالي‌كه مردم همين كشور همسايه‌مان تركيه يا كشور غيرمدعي مسلمان مالزي ۵۵دقيقه و در انگلستان و ژاپن ۹۰دقيقه در روز مطالعه مي‌كنند!

همه اين‌ها در كنار اين‌ است كه ما ايراني‌هاي بافرهنگ و متمدنِ اهل مطالعه، ارديبهشت‌ماه از همه‌جاي ايران سر مي‌كشيم به تهران و مصلي‌يش براي خريد كتاب، روزانه ميليون ميليون مي‌رويم و بازديد مي‌كنيم و خريد
اما واقعا چقدرش را مي‌خوانيم، خواندن كه هيچ، چقدر مي‌فهميم!؟

راستي شمام از اين جمله‌ها شنيديد كه مي‌گويد:
ما بهترين تماشاگرهاي دنيا را داريم / ملت امروز ايران از امت عهد حجاز رسول‌الله بهترند / هنر نزد ايرانيان است و بس / سطح آي‌كيوي ايراني از همه مردم دنيا بالاتر است / ايراني‌ها تمام ناسا را گرفتند / ما سبقه تمدني ۲هزاروچندصدساله داريم / ...

●●●

تو هم شنيدي!؟
ميگند كتاب دوست آدمه
چند وقتي‌ست دارم دنبال كتاب خوب مي‌گردم، شايدم دوست خوب
سراغ داري؟

پي‌نوشت
شما فكر مي‌كنيد وقتي از ليست جمع‌وجور دوستان وبلاگي‌ات، ۳تاشون هم‌زمان نمي‌نويسند
يكي مي‌نويسد Temporary Closed + / ديگري قفل مي‌گذارد بر وبلاگ‌اش + / آن‌يكي موقتا تعطيل +
بايد چه فكري كرد؟

خیال اکسیر

sfo — Tue, 03 Nov 2009 20:29:18 GMT

سيزده آبان هشتادوهشت با سي‌سال پيش‌اش آن‌قدر متفاوت هست كه رسانه‌ي حكومتي ما {هنوز واژه مناسب‌تري نجسته‌ام تا جايگزين رسانه ملي كنم، واژه دوكلمه‌اي كه از لحاظ و مفهوم علمي هيچ‌گونه اصالتي ندارد} مجبور باشد زير سريال‌هاي طنز شبانه‌اش زيرنويس كند :
« فردا ۱۳ آبان، دانش‌آموزان بسيجي يك‌صدا فرياد مرگ‌ بر آمريكا سر خواهند داد. »

آن‌قدر فضا فرق كرده است كه ديگر دانشجويي پيرو خط امامي نمانده، غير آن‌دسته‌اي كه در هويزه شهيد شدند، عده‌اي پشيمان‌اند براي بالارفتن از ديوارها، چندتايي هم اين‌روزها متهم‌اند به كودتاي مخملي !
رابط روحاني مابين دانشجويان و امام، امروز پدرخوانده تمام اتفاقات خوانده مي‌شود !
شيخ و سيد سبزدوست امروزي دم از امام، اسلام و انقلاب مي‌زنند و پيروان سبزپوش‌شان ذره‌اي اعتقاد به استكبارستيزي امام ندارند.
زير عكس امام مي‌نشينند و هواداراني كه فرياد نابودي اصلي‌ترين ركن قانون اساسي را سر مي‌دهند تحسين مي‌كنند.
از امام ياد مي‌كنند و دوست‌داران‌شان نه شرقي نه غربي جمهوري ايراني سر مي‌دهند.
يا نمي‌دانند چه مي‌گويند و چه مي‌كنند و يا بازهم نمي‌دانند!

براستي شطرنج چقدر براي بعضي، بازي دشوار‌يست.

●●●

پي‌نوشت

اين‌قدر ذوق كردم از باران پاييزي ديروز كه دو ساعت زيرش حرف مي‌زدم و راه مي‌رفتم
ولو اينكه نه گفت‌گو خوش‌آيند بود و نه گل‌آلودي بعدش

زنده‌شدن زاينده‌رود بعد هشت‌ماه چنان همه‌ي‌مان را ذوق‌زده كرده
كه نمي‌خواهيم به اين فكر كنيم كه اين آب ۲۸روز بيشتر جاري نيست !

پارسال داستان ۴۴۴روز گروگان‌گيري و ابهامات پيرامون‌اش بعد سه دهه را نوشتم
هنوز هم جواب هيچ‌كدام از سؤالات را هيچ‌جا نخوانده و نديده‌ام

یک‌روز پر از هشت

sfo — Wed, 28 Oct 2009 05:41:18 GMT

امام‌مان بي‌ترديد شنواي سلام‌مان هست

خدايا ما را لايق سلام و شنواي پاسخش قرار ده

اوست نشسته در نظر
اوست گرفته شهر دل
اوست كه تن را سبك مي‌كند
                   و دل را مطمئن
                            روح را پران
                                  و جان را آرام

از دست مي‌دهيد نشنويد اين‌را +
اگر هم دوست داشتيد ببينيدش +

آخر خط محسن‌ها

sfo — Sun, 18 Oct 2009 08:02:18 GMT

چقدر آدم‌ها با هم متفاوت‌اند
حتي اگر نام‌هايشان شبيه هم باشد
و در عين تفاوت چقدر در رفتارها با هم اشتراك دارند

نمي‌دانم چرا وقتي «گلادياتورها»ي محسن نامجو همراه با عبارات بديع «جير پماران» و «مقام معظم برتري»‌اش را شنيدم با آن توصيف‌ها و مهمل‌گويي‌هايش پيرامون ذات اقدس الهي و يا قرائت سوره شمس‌اش را، ياد «فریاد مورچه‌ها»ي مخملباف افتادم، «توبه نصوح»‌اش به‌يادم آمد، تحليل‌هاي دكتري به‌ نظرم خطور كرد كه در آزادترين انتخابات ايران (شوراي شهر دوم سال۸۱) راي نياورد و حالا براي‌مان همه‌چيز را تفسير مي‌كند؛ به ياد آليس و سرزمين عجايب و آرزوهاي برادر ديروز و دكتر امروز افتادم و حتي نگران اين پسرك ظاهرا ژيگول كه كافي‌ست در اين فضاي زرد وبلاگي بگرديد تا طرفدارانش را بيابيد، شدم!

●●●

داستان، داستان برنجي‌ست كه با نام عربي در كشوري ايراني پخش مي‌شد و محتوايش هندي بود؛ بعد اين همه سال كه خورديم و پختيم گفتند آرسنيك دارد و هزار سم ديگر! حال مي‌خواهد اين خبر سياستي باشد براي حمايت از برنج‌كاران داخلي يا يك بازي براي به‌زمين‌زدن واردكننده؛ ديگر محسن به آخر خط رسيد؛ حالا هزار بار هم وزارت بهداشت و سازمان استاندارد و صدتا ارگان ديگر بگويند نه!

●●●

راستي تا آخر خط چقدر راه است؟