جایی برای بودن

ما، شمس ‌العماره و تعارضات ما

sfo — Fri, 13 Nov 2009 16:29:18 GMT

شمش‌العماره، ساخته « سامان مقدم » شايد پرطرف‌دارترين سريال فعلي شبانه سيما و البته پرنقدترين سريال باشد. سريالي كه انتقادهاي تند رجانيوز و الف را در پي داشت، اينكه حيا حلقه گمشده اين سريال است، ترويج اشرافي‌گري مي‌كند، گسترش فمينيست است و قس علي هذه...
تا جايي كه شبكه۲ مجبور شد قبل از پايان سريال
(درست مشابه سريال خوش‌ساخت و تابوشكن «ساعت شني»)
بحث‌ و تحليل روان‌شناسي پيرامون‌اش بگذارد، گرچه گويا كارشناسان آن برنامه تقلبي درآمدند! +

●●●

مهم‌ترين ويژگي‌اي كه به نظر اين سريال را از تمامي سريال‌هاي امروزي كه با محوريت ازدواج دوتا جوان، مهريه، مسكن، شغل و نهايتا مشكلات در راه ازدواج ساخته مي‌شود، متمايز مي‌كند، دست گذاشتن روي بحث مهم و حياتي انتخاب است و در واقع مراسم خواستگاري؛ مراسمي كه امروزه كم‌كم دارد از فرهنگ جديد ازدواج‌هاي جوانان رخت برمي‌بندد يا تبديل به يك سنت فرماليته مي‌شود.

به جرئت مي‌توان گفت كه سريال‌هايي كه تابحال به مقوله ازدواج پرداخته‌اند از مراسم خواستگاري به سرعت رد شده‌اند؛ در بعضي طرفين همديگر را در دانشگاه يا محيط ديگري پسنديده‌اند و خواستگاري خاصي صورت نمي‌گيرد ( مشابه آن‌چه براي شريفه-اميد در همين سريال اتفاق مي‌افتد) و در بعضي آن‌قدر مراسم لوث و لوده نشان داده مي‌شود كه گويا تنها بحث بر سر ميزان مهريه است يا خواهر شوهربازي (مثل ۳ريال فخيمه دل‌نوازان).

اما آنچه شمس‌العماره را علي‌رغم تمام مشكلات فني (مانند حركت كم دوربين، شات‌هاي كم تحرك، محيط تكراري ساختمان، ديالوگ‌هاي بعضا تكراري، ... ) و محتوايي (تجمل خانواده، آگرانديسمان كردن يك صفت در هر فرد، عدم توجه كافي با ملاك‌هاي ديني در انتخاب، زندگي فانتزي، ...) خاص مي‌كند، دست گذاشتن روي نحوه انتخاب دختر-پسر و تحليل شخصيت خواستگاران است.

در كنار اين پارامتر اصلي، شكور-دريا ، پري-هرمز ، زيور-رحمت ، شريفه-اميد ، فرخ-عمه خانوم تمامي المان‌ها و حواشي داستان‌اند براي ايجاد جذابيت، جلب نظر مخاطب و ايجاد داستان و كشش لازم سريالي.
بازي‌ فوق‌العاده و متفاوت رويا تيموريان، فرهاد آئيش، مرجانه گلچين و حتي مسعود رايگان هم به جذابيت و جاگيرشدن سريال در بين مردم كمك كرده است
و البته چهره و بازي جذاب و دوست‌داشتني « هانيه توسلي » كه ديگر جاي خود دارد!

●●●

شاهرخ (سروش صحت) از كمبود اعتماد به نفس رنج مي‌برد، براي پوشاندن اين عيب زياد شوخي مي‌كند اما راحت تمام خواسته‌هاي طرف مقابل را مي‌پذيرد؛ طبق نظر آدلر، عقده حقارت (inferior complex) دارد.

مهران (نيما شاهرخ‌شاهي) وابسته بيش از حد به مادر است، متعاقب از دست‌دادن مادرش براي سرپوش گذاشتن به اين خصلت، غرق در كار مي‌شود؛ طبق نظر بالبي دلبسته ناايمن است و در اثر مرگ مادر از مکانيسم هاي دفاعي جبران استفاده مي‌کند، طبق نظر فرويد البته از خود بيگانه (الينه) هم هست.

بهروز (كامران تفتي) از دوستان و هم‌بازي‌هاي بچگي، امروز لوطي و کار راه بينداز است، مسؤوليت‌پذير (responsible) است و به رفقا و دوستان‌اش بسيار بها مي‌دهد، داراي هويت جنسي مرد مردانه (masculine male gender role) است.

پيمان (نيما بانكي) در ظاهر پرنشاط و تنوع‌طلب است اما بيشتر شخصيتي نامشخص و تکانشي دارد، هيجان‌طلب است و بي‌ثبات.

پرهام (علي قربان‌زاده) به لحاظ باليني مشکل خاصي ندارد ولي با مشکلات معمول آدم‌هاي جوامع صنعتي درگير است علاوه بر اينكه خودساخته است و البته تنها.

فرهاد (كورش تهامي) بيشتر براي تجانس وضعيت جسمي‌اش با عمه‌خانوم انتخاب شده است، دست‌وپنجه با بيماري نرم مي‌كند و اميد دارد، به مرگ و خدا و عرض زندگي بيشتر نگاه مي‌كند.

به‌نظر مي‌رسد مشكلي كه در نگاه‌هاي متفاوت، خصوصا انتقادهايي كه از زاويه نگاه ديني به سريال وجود دارد، ناشي از تعارضات علمي‌-ديني‌ست كه هنوز نتوانسته‌ايم حل كنيم، ما هم‌چنان نتوانسته‌ايم ديدگاه‌هاي ديني را با برداشت‌هاي روان‌شناختانه غربي تلفيق كنيم و به نتيجه‌اي بومي برسيم و اين مسأله خصوصا در بحث ازدواج و شناخت ابعاد شخصيتي طرفين و نهايتا انتخاب به روشني نمايان است. جايي كه از هيچ‌كدام ( دين و علم ) نمي‌توانيم كوتاه بياييم.

●●●

پي‌نوشت

● هم‌سفر شدن در قطارهاي رضاخاني كه هنوز كار مي‌كنند! با يك دوست روان‌شناس، اين حسن را دارد كه حداقل چهارتا لغت كت‌وكلفت ياد مي‌گيري و مي‌فهمي كه جامعه‌شناسي و روان‌شناسي چقدر جذاب‌اند و البته از همه والاتر ارتباطات!

● در اين نوشتار اصلا هدف‌ام نقد سريال شمس‌العماره نبود چرا كه نكات منفي و مثبت زيادي دارد، من فقط خواستم بحث روي خواستگاري و شناخت خواستگار را تحسين كنم، دقيقا در جواب آناني كه مي‌گويند اين سريال ترويج بي‌حيايي است بگويم بهترين شيوه شناخت را معرفي مي‌كند، گفتگوي طرفين در محيط خانوادگي،
حرف‌زدن، آن‌چه همه‌ي ما امروزه از كمبودش زجر مي‌كشيم

● خواهشا شمس العماره را با شاهكار هرشبي شبكه۳ « دل‌نوازان » مقايسه نكنيد، براي من دقيقا مثل قياس اخراجي‌هاست با مثلا « درباره الي » يا « وقتي همه خوابيم »

● تيتراژ شنيدني اول و آخر سريال را به حسن‌هايش بيافزاييد؛ دوست داشتيد از اين‌جا بشنويد + و +

بـوك فرنـد !

sfo — Sun, 08 Nov 2009 20:29:18 GMT

دارم فكر مي‌كنم وقتي هفته كتاب از ۱۸تا۲۵ آبان است، چرا بزرگ‌ترين رويداد كتابي كشور در ارديبهشت‌ماه اتفاق مي‌افتد!؟

مي‌دانستيد در ايران ۵۰برابر ايالت‌متحده كتاب عنوان اول، چاپ مي‌شود!
آماري كه يونسكو ارائه مي‌دهد براي نسبت كتاب‌فروش به ناشر ۸به۱ است، يعني يك ناشر در برابر هشت كتاب‌فروش و اين نسبت در ايران ۳‌ است تازه برعكس!
وقتي معناي آمار را درك مي‌كني كه بداني سرانه مطالعه ما ايراني‌ها ۲دقيقه در روز است، درحالي‌كه مردم همين كشور همسايه‌مان تركيه يا كشور غيرمدعي مسلمان مالزي ۵۵دقيقه و در انگلستان و ژاپن ۹۰دقيقه در روز مطالعه مي‌كنند!

همه اين‌ها در كنار اين‌ است كه ما ايراني‌هاي بافرهنگ و متمدنِ اهل مطالعه، ارديبهشت‌ماه از همه‌جاي ايران سر مي‌كشيم به تهران و مصلي‌يش براي خريد كتاب، روزانه ميليون ميليون مي‌رويم و بازديد مي‌كنيم و خريد
اما واقعا چقدرش را مي‌خوانيم، خواندن كه هيچ، چقدر مي‌فهميم!؟

راستي شمام از اين جمله‌ها شنيديد كه مي‌گويد:
ما بهترين تماشاگرهاي دنيا را داريم / ملت امروز ايران از امت عهد حجاز رسول‌الله بهترند / هنر نزد ايرانيان است و بس / سطح آي‌كيوي ايراني از همه مردم دنيا بالاتر است / ايراني‌ها تمام ناسا را گرفتند / ما سبقه تمدني ۲هزاروچندصدساله داريم / ...

●●●

تو هم شنيدي!؟
ميگند كتاب دوست آدمه
چند وقتي‌ست دارم دنبال كتاب خوب مي‌گردم، شايدم دوست خوب
سراغ داري؟

پي‌نوشت
شما فكر مي‌كنيد وقتي از ليست جمع‌وجور دوستان وبلاگي‌ات، ۳تاشون هم‌زمان نمي‌نويسند
يكي مي‌نويسد Temporary Closed + / ديگري قفل مي‌گذارد بر وبلاگ‌اش + / آن‌يكي موقتا تعطيل +
بايد چه فكري كرد؟

خیال اکسیر

sfo — Tue, 03 Nov 2009 20:29:18 GMT

سيزده آبان هشتادوهشت با سي‌سال پيش‌اش آن‌قدر متفاوت هست كه رسانه‌ي حكومتي ما {هنوز واژه مناسب‌تري نجسته‌ام تا جايگزين رسانه ملي كنم، واژه دوكلمه‌اي كه از لحاظ و مفهوم علمي هيچ‌گونه اصالتي ندارد} مجبور باشد زير سريال‌هاي طنز شبانه‌اش زيرنويس كند :
« فردا ۱۳ آبان، دانش‌آموزان بسيجي يك‌صدا فرياد مرگ‌ بر آمريكا سر خواهند داد. »

آن‌قدر فضا فرق كرده است كه ديگر دانشجويي پيرو خط امامي نمانده، غير آن‌دسته‌اي كه در هويزه شهيد شدند، عده‌اي پشيمان‌اند براي بالارفتن از ديوارها، چندتايي هم اين‌روزها متهم‌اند به كودتاي مخملي !
رابط روحاني مابين دانشجويان و امام، امروز پدرخوانده تمام اتفاقات خوانده مي‌شود !
شيخ و سيد سبزدوست امروزي دم از امام، اسلام و انقلاب مي‌زنند و پيروان سبزپوش‌شان ذره‌اي اعتقاد به استكبارستيزي امام ندارند.
زير عكس امام مي‌نشينند و هواداراني كه فرياد نابودي اصلي‌ترين ركن قانون اساسي را سر مي‌دهند تحسين مي‌كنند.
از امام ياد مي‌كنند و دوست‌داران‌شان نه شرقي نه غربي جمهوري ايراني سر مي‌دهند.
يا نمي‌دانند چه مي‌گويند و چه مي‌كنند و يا بازهم نمي‌دانند!

براستي شطرنج چقدر براي بعضي، بازي دشوار‌يست.

●●●

پي‌نوشت

اين‌قدر ذوق كردم از باران پاييزي ديروز كه دو ساعت زيرش حرف مي‌زدم و راه مي‌رفتم
ولو اينكه نه گفت‌گو خوش‌آيند بود و نه گل‌آلودي بعدش

زنده‌شدن زاينده‌رود بعد هشت‌ماه چنان همه‌ي‌مان را ذوق‌زده كرده
كه نمي‌خواهيم به اين فكر كنيم كه اين آب ۲۸روز بيشتر جاري نيست !

پارسال داستان ۴۴۴روز گروگان‌گيري و ابهامات پيرامون‌اش بعد سه دهه را نوشتم
هنوز هم جواب هيچ‌كدام از سؤالات را هيچ‌جا نخوانده و نديده‌ام

یک‌روز پر از هشت

sfo — Wed, 28 Oct 2009 05:41:18 GMT

امام‌مان بي‌ترديد شنواي سلام‌مان هست

خدايا ما را لايق سلام و شنواي پاسخش قرار ده

اوست نشسته در نظر
اوست گرفته شهر دل
اوست كه تن را سبك مي‌كند
                   و دل را مطمئن
                            روح را پران
                                  و جان را آرام

از دست مي‌دهيد نشنويد اين‌را +
اگر هم دوست داشتيد ببينيدش +

آخر خط محسن‌ها

sfo — Sun, 18 Oct 2009 08:02:18 GMT

چقدر آدم‌ها با هم متفاوت‌اند
حتي اگر نام‌هايشان شبيه هم باشد
و در عين تفاوت چقدر در رفتارها با هم اشتراك دارند

نمي‌دانم چرا وقتي «گلادياتورها»ي محسن نامجو همراه با عبارات بديع «جير پماران» و «مقام معظم برتري»‌اش را شنيدم با آن توصيف‌ها و مهمل‌گويي‌هايش پيرامون ذات اقدس الهي و يا قرائت سوره شمس‌اش را، ياد «فریاد مورچه‌ها»ي مخملباف افتادم، «توبه نصوح»‌اش به‌يادم آمد، تحليل‌هاي دكتري به‌ نظرم خطور كرد كه در آزادترين انتخابات ايران (شوراي شهر دوم سال۸۱) راي نياورد و حالا براي‌مان همه‌چيز را تفسير مي‌كند؛ به ياد آليس و سرزمين عجايب و آرزوهاي برادر ديروز و دكتر امروز افتادم و حتي نگران اين پسرك ظاهرا ژيگول كه كافي‌ست در اين فضاي زرد وبلاگي بگرديد تا طرفدارانش را بيابيد، شدم!

●●●

داستان، داستان برنجي‌ست كه با نام عربي در كشوري ايراني پخش مي‌شد و محتوايش هندي بود؛ بعد اين همه سال كه خورديم و پختيم گفتند آرسنيك دارد و هزار سم ديگر! حال مي‌خواهد اين خبر سياستي باشد براي حمايت از برنج‌كاران داخلي يا يك بازي براي به‌زمين‌زدن واردكننده؛ ديگر محسن به آخر خط رسيد؛ حالا هزار بار هم وزارت بهداشت و سازمان استاندارد و صدتا ارگان ديگر بگويند نه!

●●●

راستي تا آخر خط چقدر راه است؟

سر به هوا

sfo — Thu, 08 Oct 2009 20:29:18 GMT

پس‌پري‌شب بعد ۳ساعت پياده‌روي با يه دوست خوب، بي‌خود و بي‌جهت دلم گرفت
داشتم تو آرشيو جملات نغزم دنبال چيزي مي‌گشتم، فراخور حالم؛ ناخودآگاه از آن سلول‌هاي خاكستري كه بعد يك روز كاري و اين‌همه خستگي جسمي توقعي‌ ازشان نمي‌رفت، فرماني رفت بر آن عضو تپنده كه هميشه بي‌هيچ منتي كار مي‌كند، ماحصل اين رفت‌و‌آمد شد اين :

قبل‌ترها هم گفته بودم كه «عاشق SMSهاي شبانه»ام، اسمش را هم گذاشته‌ام اقتراح‌هاي شبانه {اقتراح يعني در وقت و بی‌اندیشه گفتن و از خود برآوردن}
فكر كنم براي حدود چهل‌تا دوست فرستادم، ساعت از يك گذشته بود البت و توقع پاسخ هم نبود اما بي‌حاصل هم نبود:

ام.صاد : خدايا! ببين اين بچه چي‌ ميگه؟
اح.ث : Me too
م.ميم : كژتابي! من را مي‌خواي يا خدا را ؟
اف.ر : آره+خوب+خدايا+منم+تورو+ميخام
ال. الف : ... Khodaya man ham TO ra mikham
مهـ.ص : التماس دعا!
ت.ح : اين ترانه بود از خودت در كردي نصفه شب!؟ حالا راستشو بگو كيو مي‌خواي بلا؟
آ.ميم : !Manam to ro mikhaam
وح.ج : دوباره خوابت نبرد!؟ من تو راه اصفهانم، يه دونه برات مي‌خرم!
ح.م : ان‌شاءالله
نس.ب : چه زيباست هنگامي‌كه در اوج نشاط و بي‌نيازي باشي و دست به دعا برداري (جبران‌خليل‌جبران)

يك مرد و اين همه حرف

sfo — Sun, 04 Oct 2009 13:49:18 GMT

... اما من از شما مى‏خواهم كه مرا با سخنان زيباي خود نستائيد تا از عهده وظايفي كه نسبت به خدا و شما دارم برآيم ... هرگز گمان مبريد اگر حقى به من پيشنهاد كنيد بر من گران آيد ... زيرا كسى كه شنيدن حق و يا عرضه‌داشتن عدالت‏ به او برايش مشكل باشد عمل به آن براى وى ‏مشكل‌تر است ... از گفتن سخن حق و يا مشورت عدالت‌آميز، خوددارى مكنيد چراكه من خويشتن را برتر از آنكه اشتباه كنم نمى‏دانم مگر اينكه خداوند مرا حفظ كند ... *

بعضي وقت‌ها بعضي حرف‌ها بايد جا بيفتد تا بشود در موردشان حرف زد و البته گاهي اوقات بزرگ‌تر از سايز ماست كه بتوانيم در موردش ان‌قلت كنيم و رابطه حاكم و مردم از نگاه حضرت امير را attach كنيم كنارش!
تنها به حد وسع‌مان مي‌خوانيم و مي‌انديشيم، شايد ...

۴-۳هفته پيش حتما نامه حاج فرج دباغ را به مقام رهبري خوانديد (+) و هفته بعدش نامه محمد نوري‌زاد را (+) ، ۱۰روز پيش هم حضرت مستطاب نفسانيات پربيننده‌ترين مطلبش « دوستت دارم مرد » را نوشت، همان‌وقت‌ها مجيد مجيدي در افطاري هنرمندان دفاع‌مقدس درددل‌هايي كرد كه رسانه‌هاي تصويري پخش‌اش نكردند (+) و حالاهم جناب عين‌القضات نامه نوشته است (+ و +)
از اين سر طيف تا آن سرش كلي راه است و البته همه در يك محور مشترك

خواندن تمام نامه‌ها را به همه توصيه مي‌كنم و بيشتر و بيشتر به خودم، همه را با هم البت
از توهين‌ها و هتاكانه حرف‌زدن‌هاي سروش؛ تا انتقادات صريح و شايد سبك نوري‌زاد، درددل‌هاي مجيدي، مدح و نقدهاي عين‌القضات و حتي يك‌جانبه دوست‌داشتن يك احمدي‌نژادي!
هرچه مي‌خواهيد اسمش را بگذاريد؛ بي‌بصيرتي نخبگان، گم‌كردن راه راست در ميان بلوا و فتنه، تودهني توده‌ها به نخبگان، خودبزرگ‌بيني بالانشينان، …
فقط بگذاريد كمي بخوانيم و فكر كنيم حداقل

●●●

پس‏آنگاه كه مردم ‏حق رهبري را اداء كند و حكومت نيز حق مردم را بپردازد،
حق ‏در آن جامعه عزت يابد و راه‌هاي دين پديدار، نشانه‌هاي عدالت برقرار و سنت پيام‌بر پايدار گردد؛
پس روزگار اصلاح شود و مردم در تداوم حكومت اميدوار و دشمن در آرزوهايش مأيوس مي‌گردد

اما آنگاه كه رعيت ‏بر والى خويش چيره گردد يا زمام‌دار ‏بر مردم اجحاف نمايد،
وحدت برهم مي‌خورد، نشانه‌هاي ستم آشكار و نيرنگ‌بازي در دين فراوان مي‌گردد؛
راه گسترده سنت پيام‌بر متروك، هواپرستي فراوان، احكام دين تعطيل و بيماري‌هاي اخلاقى بسيار خواهد شد

* خطبه ۲۱۶ نهج البلاغه كه حضرت امير در جنگ صفين ايراد فرموده‌اند *

نوستالژی مهرانه

sfo — Tue, 29 Sep 2009 21:44:18 GMT

انگار عادت شده است كه يادنامه بنويسيم براي از دست داده‌هاي‌مان، خصوصا كه اين ازدست‌رفته‌ها از جنس زمان باشد و بدجور دل‌مان تنگ‌شان شود و هي عده‌اي در مواقع خاصي بكوبندش در سرمان!

حسودي‌ام مي‌شود بر اين نسل جديد كه از بدو تولد و اتاق زايمان بيمارستان تا احتمالا لحظه گذاشتن سنگ قبر (زبون‌تو گاز بگير!) و شايد حتي مراسم ختم (بابا يه بلانسبتي چيزي!) هر وقت كه بخواهند به مدد هاردهای ترابایتی و دوربين‌هايي كه بجاي فيلم ۳۶تايي، مموري استيك مي‌خورند، خاطره دارند هزار هزار

مثل همين دينا خانوم ما كه يك هفته پيش پا گذاشت جاي پاي ما در بيست سال قبل و من چقدر نگرانم بر اين نسل كه بايد ۱۰-۲۰ سال درس بخوانند و برسند به اين جاي ما و آخرش هوچ!

ومن نگاه مي‌كنم به مدرسه خودمان و اين‌ها، به كتاب‌هاي تمام رنگي و نيمكت‌هاي دونفره‌شان، به ارزش‌يابي توصيفي و كتاب‌هاي گاج اول دبستان كه مدرسه براي‌شان گذاشته، به خانم مدير مهربان و روپوش‌هاي خوش‌رنگ‌شان
و به عشق و علاقه‌شان براي ياد گرفتن!

ياد خانوم معلم كلاس اولم مي‌افتم كه اشتباهي افتاده بودم در كلاسش؛ معلم جواني كه بعد چند سال تدريس در يكي از همين دهات اطراف، ارتقا گرفته بود و اولين تجربه شهري‌اش را مي‌گذراند و ما كودكان نوآموز كسره را وقتي آموختيم كه زير حرف سين سگ قرار گرفت!

●●●

حالا هم بعد بيست سال خنده‌ام مي‌گيرد از دختركان هم‌كلاسي كه جلسه اول، تمام رفرنس‌های درس را تند تند، نت برمي‌دارند و از استاد سراغ منابع بيشتر مي‌گيرند! دقيقا مي‌توانم تصور كنم شب‌ امتحان را، وقتي كه صفحه اول جزوه زودتر از بقيه صفحاتش ورق مي‌خورد البته باكلي خنده!

يك ساعت وقت اضافه!

sfo — Mon, 21 Sep 2009 07:29:18 GMT

تابحال حساب گذرِ ثانيه‌هاي عمرت را داشته‌اي؟ حالا ۳۶۰۰تا به آن اضافه كن، البت همين امشب فقط؛ ولي وقتي براي ميليون‌-ميليون‌هايش برنامه نداري و گذرش را تنها از روشني صبح و ظلمت شب، از بادهاي پاييزي و شكوفه‌هاي بهاري و از عدد نوشته شده در سه‌جلدت مي‌فهمي، چه فرق مي‌كند؛ اين سه‌هزار و ششصدتا هم روش!

الغرض اينكه به سبب فضاي رسانه‌اي سنگين روز قدس و تمهيدات عاقلانه حاكمان مبني بر پايين‌كشيدن فيتيله اينترنت ذغالي ايران آزاد در آغاز دهه علم و پيشرفت، پست فطرانه ما برای پنجمين مراسم هيأت وبلاگي سبو «ت» اش افتاد و شد پس‌فطرانه! {اشتباه نخوانيدها!}

طي اين دوسال رمضانيه‌هايم كه نيمه ماه نگاشته شدند نه آخر ماه { ۲۵شهريور۸۷ * ۵مهر۸۶ } نگاهي بودند به سريال‌هاي سيما و اين آقاي ضرغام {با تلفط شيخ!} نزديك بود قاعده خطير « تاسه نشه بازي نشه » را به سبب حركتي كه منجر شده از ميوه ممنوعه و صاحب‌دلان برسيم به اين ۳ريال‌هاي۸۸اي، كله‌پا كند و آسمان به زمين بيايد متعاقبش!
ولي باز خدا عوض دهد محمدحسين لطيفي را كه « نردبام آسمان »اش را رساند تا بعد افطار زياد به عبادت نگذرانيم و اندكي عيش كنيم!
ومن البته فقط عاشق صدايش‌ بودم؛ خير! ويشكا؟ شبنم؟ ويس؟ آي‌بانو؟ نه بابا خجالت بكشيد! عاشق صداي وحيدخان جليل‌وند كه كل سريال را به اميد لب گشودن و سخن گفتن‌اش مي‌ديدم و با صدايش چه عشقی می‌كردم
كاشكي به دهانش مزه نكند و نشود بازيگر!

●●●

از ماه رمضان مگر مي‌شود حرف زد و نواي استادي كه امروز هي دوست دارد خودش، خودش را خش‌وخاشاك بنامد و خودش دستي‌دستي نه با صدا و هنرش بين بعضي عزيز كند و بين ديگراني غريب؛ نگفت و تشكر نكرد از شبكه ۱ و البته شبكه وزين استاني خودمان كه وقعي ننهادند به اعتراض‌اش و هم‌چنان پخش كردند ربنايي كه ديگر متعلق به او نيست را

علي درستكار و « اين شب‌ها »يش گرچه كوروش علياني را نداشت اما هم‌راهي بود براي سفره افطار خصوصا در ماهي كه بازهم معجزه هزاره سوم، دستي بر آستين برده و يد بيضاي ديگري در آورده و همه‌را، حتي دوستانش را مسحور كرده است با نام دكتري۵حرفي ر.ح.ي.م.ي
ومن مانده‌ام آن دوستاني كه مي‌گفتند اگر رئيس‌جمهور نباشد معاون اول رئيس هيئت دولت مي‌شود و خيلي مهم است و اين اسفنديار اسرائيل‌دوست و مرتبط با غيب، سايزش نيست اين پست؛ كجايند و چگونه توان هضم اين اعجاز جديد را دارند!

و البته ماه رمضان با احسان‌خان علي‌خاني كه حتي با تحمل اجرا و لحن‌اش {كه البته امسال خيلي بهتر شده بود بعد شش سال} حيف‌ام آمد كه چرا « ماه عسل » را نديده‌ام
خصوصا وقتي كه قسمت آخر و جمع ميهمانان طول ماه رمضانش را در روز فطر ديدم و نگاه متفاوت و قصه‌هاي آدم‌ها را شنیدم، حسرت خوردم
وجالب اينكه احسان‌خان در آيتم آخر ماه‌عسل وقتي داشت تشكر مي‌كرد از همه و گله مي‌كرد از عده‌اي كه گويا دوست‌ندارند ديگر او مجري باشد، كساني كه گفت همين الان هم در استوديو هستند! پيام بازرگاني شد و ماه عسل بي‌تيتراژ پاياني تمام و شايد هم علي‌خاني تمام!
دوست داشتيد اين وبلاگ تهيه كننده ماه عسل است « پيام ابراهيم‌پور » و البته در «شازده كوچولو و اس‌اس‌تي‌ » قسمت‌هايي از ماه‌عسل آمده است.

●●●

تمام شد، ميهماني تمام شد، حالا صاحب‌خانه ميهمانان را بيرون مي‌كند از خانه؟

پي‌نوشت:
بروبچه‌هاي هيأت هم به مناسبت عيد فطر در پنجمين مراسم هيأت وبلاگي سبو نوشته‌اند؛ ليست‌اش را گرچه شيخ ديربه‌دير آپ‌ديت مي‌كند اما در انتهاي پست فطرانه خودش مي‌توانيد ببينيد

:: چاي نبات :: حديث هجرت :: اين راه بي‌نهايت :: عطش شکن :: براي ساكنان زمين :: چتر نجات :: مسك :: نفسانيات يك‌ من :: گيومه :: زير نور ماه :: هیچ و کوچ :: يك‌ نفر طلبه :: نون اول نامه :: تف سربالا :: یادداشت‌هاي يك بنده خدا :: براي خاطر آيه‌ها :: آغاز در نهایت ::

بعد از اون چند روز اوضاع افتضاح اينترنت، هنوز هم گويا وبلاگ‌هاي بلاگ‌فا درست بالا نمي‌آيد، خصوصا اين‌كه در وبلاگ ميان‌دار اين مراسم هيأت، اصلا نمي‌شود كامنت گذاشت!

We will not go DOWN

sfo — Thu, 17 Sep 2009 22:24:18 GMT

انسان‌هاي آزاده و شريف همه‌جا پيدا مي‌شوند حتي در ينگه دنيا؛ گاهي بعضي مي‌گويند براي محبوبيت بيشتر چنين مي‌كنند اما هنگامي كه نه چندان شهرت داشته‌ باشد كه بدنبال بيشترش باشد و نه توان مقابله با هجمه رسانه‌هاي صهيونيستي؛ گزافي اين سخن رخ مي‌نماياند.
مايكل هارت ، در استوديوي خانگي‌اش مي‌نشيند و براي بچه‌هاي بي‌پناه غزه گيتار مي‌زند و سروده خودش را مي‌خواند؛ بعدش هم خواهش مي‌كند كه : پس از دانلود کردن این ترانه، بهایش را به سازمان‌های خیریه‌ای که درزمینه کمک به مردم فلسطین فعال هستند، پرداخت کنید.
تقديم به هم‌وطنان عزيزي كه براي كوچك‌ترين كمك به مردم فلسطين، دنبال هزارجور علت و برهان مي‌گردند و تقديم به دوستان سبزانديشي كه شعار مي‌دهند: نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران!

We will not go DOWN

A blinding flash of white light
Lit up the sky over Gaza tonight
People running for cover
Not knowing whether they’re dead or alive
They came with their tanks and their planes
With ravaging fiery flames
And nothing remains
Just a voice rising up in the smoky haze
We will not go down
In the night, without a fight
You can burn up our mosques
and our homes and our schools
But our spirit will never die
We will not go down
In Gaza tonight
Women and children alike
Murdered and massacred night after night
While the so-called leaders of countries afar
Debated on who’s wrong or right
But their powerless words were in vain
And the bombs fell down like acid rain
But through the tears and the blood and the pain
You can still hear that voice
through the smoky haze
We will not go down
In the night, without a fight
You can burn up our mosques
and our homes and our schools
But our spirit will never die
We will not go down
In Gaza tonight

تسلیم هرگز

نور سفید و خیره کننده‌ی یک انفجار
ديدگان را كور مي‌كند
و آسمان غزه را
شب هنگام روشن
مردم دوان دوان در جستجوی یک سرپناه
بی‌آنکه بدانند هنوز زنده‌اند یا مرده!؟
تانک‌ها وهواپیما در راه
با زبانه‌های آتشین و ویرانگر
دیگر چیزی باقی نمی‌ماند
جز صدایی که در میان دود و آتش
هر لحظه، بلند و بلندتر می‌شود:
تسلیم هرگز
امشب تسلیم
بدون نبرد هرگز
شما می‌توانید مسجدهای‌مان را به آتش بکشید
خانه‌ها و مدرسه‌های‌مان را
اما روح‌مان، روح‌مان هرگز نخواهد مرد!
ما امشب در غزه تسلیم نخواهیم شد
زنان وکودکان شب‌های پی‌در‌پی جان می‌دهند
درحالی که رهبران واهی در سرزمین‌های دور دست
به بحث درباره تعیین مقصران جنگ نشسته‌اند
اما جملات حقیرشان در بیهودگی باقی می‌مانند
و بمب‌ها چونان باران‌های اسیدی فرو می‌ریزند
و همچنان در میان اشک و خون و درد
و از میان آسمان تیره و دودآلود
این ندا هم‌چنان به گوش می‌رسد:
تسلیم هرگز
مساجد ، منازل ومدارس مارا بسوزانید
اما روح ما نخواهد مرد
ما زانو نخواهیم زد
ما هرگز نابود نخواهیم شد

We will not go DOWN…Michael Heart …WMA 700KByte
Michael Heart WebSite … Song for Gaza
Orginal ... MP3 4.3MByte

●●●

اَللَّهُمَّ اسْلَخْنا بِانْسِلاخِ هذَا الشَّهْرِ مِنْ خَطايانا وَ اَخْرِجْنا بِخُرُوجِهِ مِنْ سَيِّئاتِنا وَ اجْعَلْنا مِنْ اَسْعَدِ اَهْلِهِ بِهِ وَ اَجْزَلِهِمْ قِسْماً فيهِ وَ اَوْفَرِهِمْ حَظّاً مِنْهُ

خدايا! پايان‌يافتن اين ماه را پايان‌يافتن خطاهاي‌مان قرار ده و به‌دنبال خارج شدنش ما را از بدي‌هامان خارج كن و ما را از سعادت‌مندترين اهل اين ماه به آن، پرنصيب‏ترين آنان در آن و بهره‏مندترين ايشان از خودت قرار ده

دعای امام سجاد(ع) به هنگام وداع ماه رمضان